Na twaalf jaar van ondraaglijke pijn, operaties en eenzaamheid heeft Geoffrey Devos (29) uit Antwerpen de radicale beslissing genomen om zijn rechterbeen te laten amputeren. De jonge vader zegt dat hij eindelijk weer hoop heeft op een normaal leven. Zijn ontroerende woorden “Papa kan eindelijk weer met mij spelen” hebben België diep geraakt.
In een exclusief interview met onze redactie vertelt Geoffrey openhartig over zijn lange lijdensweg. “Ik heb twaalf jaar gevochten om mijn been te houden, maar uiteindelijk was het geen leven meer. Ik wilde weer een echte vader zijn voor mijn zoontje.”
Het begin van de nachtmerrie
Het drama begon in 2014 toen Geoffrey, toen 17 jaar oud, een ernstig motorongeluk kreeg op de E19 ter hoogte van Mechelen. Zijn rechterbeen werd zwaar verminkt. Artsen voerden talloze operaties uit om het been te redden. In totaal onderging hij meer dan veertien ingrepen, waaronder bottransplantaties en zenuwoperaties.
“De eerste jaren dacht ik nog dat het beter zou worden,” zegt Geoffrey terwijl hij in zijn rolstoel zit in de woonkamer van zijn bescheiden appartement in Deurne. “Maar de pijn werd alleen maar erger. Chronische neuropathische pijn, infecties, stijfheid… Ik kon niet meer werken, niet meer sporten en uiteindelijk ook niet meer echt vader zijn.”
Zijn zoontje Liam (5) groeide op met een vader die vaak op de bank lag of in het ziekenhuis verbleef. “Hij vroeg steeds: ‘Papa, waarom loop je nooit met mij?’ Dat brak mijn hart.”
De moeilijke beslissing
Na jaren van twijfel nam Geoffrey in maart 2026 de beslissing om zijn been te laten amputeren. De operatie vond twee weken geleden plaats in het UZA ziekenhuis in Edegem. Volgens de behandelende artsen was het een “medisch juiste maar emotioneel zware keuze”.
“Ik was bang,” geeft Geoffrey toe. “Bang om minder man te zijn, bang dat mensen me anders zouden bekijken. Maar de pijn was zo hevig dat ik soms wenste dat ik dat been al jaren eerder had laten weghalen.”
De eerste dagen na de amputatie waren zwaar. Geoffrey kampte met fantoompijn en emotionele ups en downs. Maar toen hij voor het eerst met zijn prothese oefende en een paar stappen zette, gebeurde er iets bijzonders.
“Ik riep Liam en zei: ‘Kijk eens jongen, papa kan nu weer met je spelen.’ Hij begon te huilen en rende naar me toe. Dat moment was alles waard.”
Emotionele boodschap op social media
Na de operatie postte Geoffrey een korte video op Instagram en Facebook. Daarin toont hij zijn stomp en vertelt hij eerlijk over zijn reis. Het bericht ging viraal. Binnen 48 uur werd het meer dan 1,2 miljoen keer bekeken.
In de video zegt hij met tranen in de ogen: “Na 12 jaar pijn en eenzaamheid heb ik gekozen voor een nieuw begin. Het was het moeilijkste besluit van mijn leven, maar ik heb er geen spijt van. Papa kan eindelijk weer met zijn zoon spelen. Voor iedereen die vecht tegen chronische pijn: het is oké om soms los te laten.”
Duizenden mensen reageerden. Moeders, vaders, mensen met chronische aandoeningen en ex-militairen deelden hun eigen verhalen. Veel reacties eindigden met tranen.
“Dit is het dapperste wat ik ooit heb gezien,” schreef iemand. “Jij bent een echte held voor je zoon,” reageerde een andere gebruiker.
Steun uit de hele samenleving
De reactie was overweldigend. Verschillende Belgische celebrities, waaronder zangeres Natalia en voetballer Toby Alderweireld, stuurden steunbetuigingen. Ook het Koningin Mathildefonds nam contact op om Geoffrey te ondersteunen bij zijn revalidatie.
Zijn vriendin Emma (27), met wie hij al acht jaar samen is, stond hem dag en nacht bij. “Ik ben zo trots op hem,” zegt ze. “Hij heeft zo lang gevochten. Nu begint eindelijk het echte leven weer.”
De realiteit na amputatie
Hoewel Geoffrey positief is, benadrukt hij dat het geen sprookje is. De revalidatie is intensief. Hij moet leren lopen met een prothese, omgaan met fantoompijn en zijn lichaam opnieuw leren kennen.
“Ik ben nog niet waar ik wil zijn,” zegt hij. “Maar voor het eerst in twaalf jaar voel ik hoop. Ik kan weer dromen over met Liam naar het park gaan, fietsen, voetballen… Dingen die voor andere vaders normaal zijn.”
Geoffrey hoopt dat zijn verhaal anderen in dezelfde situatie kan inspireren. “Veel mensen durven de stap naar amputatie niet te zetten uit schaamte of angst. Ik wil zeggen: het is oké om voor jezelf te kiezen. Soms is loslaten de enige weg naar vooruitgang.”
Een vader en zoon herenigd
Vorige week zaterdag deed Geoffrey iets wat hij twaalf jaar niet meer had gedaan: hij speelde buiten met Liam. Ze schopten een bal heen en weer in de tuin. Buurtbewoners applaudisseerden toen ze het zagen.
Liam zegt met een grote glimlach: “Mijn papa is nu een superheld. Hij heeft geen pijn meer.”
Voor Geoffrey zijn die woorden het mooiste wat hij ooit heeft gehoord.
Toekomstplannen
Nu de eerste schok van de operatie achter de rug is, kijkt Geoffrey vol hoop naar de toekomst. Hij wil een boek schrijven over zijn ervaring, een stichting oprichten voor mensen met chronische pijn en vooral een goede vader zijn.
“Ik heb twaalf jaar verloren,” zegt hij. “Maar ik ga de rest van mijn leven inhalen. Met Liam aan mijn hand.”
Zijn verhaal heeft intussen het hele land geraakt. In een tijd waarin veel nieuws negatief is, biedt Geoffrey Devos een verhaal van moed, liefde en hoop.